Elder Scrolls 4: Oblivion

prijs
€ 12,49
datum plaatsing
11-01-16
conditie
nieuw
adverteerder
Movie-Outlet
type
aangeboden
adverteert sinds
09-11-2015
plaatsnaam
Bergen op Zoom
telefoon
0682357517
gezien
11 x
snelcode info
6262922

Deze adverteerder wenst geen zichtbare biedingen te ontvangen. Je kunt de adverteerder bellen of mailen via de button 'Stuur een bericht naar de adverteerder'.

Omschrijving

Spelcomputers en Games > Games > Overige

KENMERKEN:
 ● Conditie: Nieuw
 ● Levering: Ophalen of Verzenden
 ● Beschikbaarheid: op voorraad
 ● Levertijd (in dagen): 0

OMSCHRIJVING:

Er is een flink probleem in Cyrodiil, de centrale provincie van het continent en land Tamriel. De keizer is namelijk vermoord en omdat het land nu ongecontroleerd is probeert Mehrunes Dagon, de Prince of Destruction, Cyrodiil te veroveren. Overal in deze provincie openen Oblivion-gates waaruit zijn legers stromen. In deze wereld moet jij je staande zien te houden en strijden tegen Mehrunes Dagon.

In The Elder Scrolls IV: Oblivion kan je tot in detail je eigen personage creëren. Kies uit één van de acht rassen, elk met hun eigen sterkte- en zwaktepunten. Kies een gezicht en de kleding die je karakter draagt. Kies vervolgens of je het verhaal helemaal gaat volgen of zelf de grote wereld van Oblivion gaat doorkruisen en de vele losse missies gaat volbrengen. Uiteindelijk is het aan jou de keuze of je de Oblivion-gates gaat sluiten.

De wereld van deze RPG is groot. Er zin in totaal zeven steden en één hoofdstad (de Imperial City). Elke stad heeft zijn eigen inwoners die volledig uniek zijn. De inwoners eten, slapen en hebben zelfs hun eigen wensen. Ze gaan er dan ook zelf op uit om deze wensen te vervullen.
Recensie(s)

Veertig uur is maar het begin
Dit is waarlijk, jawel we gebruiken het woord waarlijk, een opmerkelijke prestatie: een heel diep en gedetailleerd rollenspel met een onwaarschijnlijk vrije speelwereld. Oblivion brengt niet alleen alles wat de Elder Scroll reeks al een gigantische fanbasis opleverde, maar het verbetert ook alle mindere puntjes van zijn voorganger Morowind uit 2002. Morrowind was op zich al een van de beste games in zijn genre sinds jaren, maar de onderdompelende weidse en heel lange speelervaring was niet naar ieders zin. Oblivion is zonder enige twijfel beter, zoveel beter zelfs dat zelfs wie zich nooit tot rollenspellen aangetrokken voelde, meer dan waarschijnlijk moeiteloos meegesleept zal worden in deze grootste, mooie en heel gedetailleerd uitgewerkte wereld. The Elder Scrolls reeks staat bekend voor zijn omvang en diepte. Dit zijn games waarin je je echt kan verliezen, uren doorbrengt met de fantasy omgeving te verkennen, kilometers in alle mogelijke richtingen reist of gewoon op zoek gaat naar kleine items zoals zeldzame planten of verborgen schatten. Oblivion is niet anders. Het gooit je in een gigantische, samenhangende en heel onderdompelende wereld. Je kan je eigen personage creëren uit haast grenzeloze opties en je omgeving zo benaderen als je dat zelf wil. Er is een boeiende verhaallijn die je kan volgen en die je ongeveer veertig uur zal bezighouden, maar wie dat doet mist waarschijnlijk 90% van wat dit spel allemaal te bieden heet. Je kan het kwade gaan uitroeien in verborgen kerkers, lid worden van tal van verschillende gildes en daarin een echte carrière uitbouwen, alle dorpjes en steden bezoeken om daar ieders problemen op te lossen, deelnemen aan gladiatorengevechten of er geld op inzetten, iemands huis binnensluipen en hem bestelen, gesnapt worden en de gevolgen daarvan ondergaan, gebeten worden door een vampier en achter een genezing aanjagen, een huis kopen, een paard stelen, geld investeren in je favoriete winkel en veel, veel, veel, veel meer. Diablo, Thief of Magic?
Dit spel is dus breed met hoofdletter B, maar belangrijker nog is dat de verschillende gameplaymogelijkheden in Oblivion stuk voor stuk heel goed uitgewerkt zijn en een bevredigende spelervaring bieden. Dit is waarschijnlijk het grootste verschil met Morrowind. Dit mag dan wel een rollenspel zijn, maar je kan het ook als een actiegame spelen, of als een Thief-achtig stealth game, of als een avonturengame en het blijft altijd even goed, zo niet beter dan de games die zich zuiver op een van deze gameplayrichtingen focussen. Oblivion is heel goed in het je onmiddellijk vertrouwd maken met al deze verschillende speelmogelijkheden. Het sleept je mee, eerder dan je te overdonderen. Je ziet de wereld doorheen de ogen van je personage, maar je kan net zo makkelijk overschakelen naar een over de schouder (oftewel derdepersoons-) camerastandpunt. Het eerste raden we je aan omdat het je nog meer in deze overtuigende wereld plaatst, het laatste om te zien hoe mooi je personage geanimeerd is en hoe cool hij er wel niet uitziet met dat zopas veroverde/gestolen/gekochte/gekregen nieuwe outfit of item. In het begin kies je gewoon een naam, een ras en een geslacht voor je held(in) en het spel begint met jou als gevangene in een of andere cel. Een minuut later wordt je echter betrokken in een ontsnappingspoging van de lokale heerser (met de stem van Patrick Picard Stewart) die je blijkt te herkennen uit een van zijn dromen en je opzadeld met de opdracht zijn onwettelijke erfgenaam te zoeken. Gecamoufleerde tutorial
Terwijl je in dit eerste gedeelte een uitweg uit de ondergrondse kerkers en later grotten zoekt stuit je op minder fortuinlijke voorgangers, hun wapens en andere items, agressieve skeletten en goblins enzovoort. Dit stelt je in staat om als een knap gecamoufleerde tutorial de basisbeginselen van close combat, afstandswapens, magie, sluipen, lock-picking, materiaalherstellen en andere vaardigheden aan te leren. Hoe je je hierdoor slaat is volledig aan jou. Je kan net zo goed al je vijanden met magie doden, met scherpe wapens, je blote vuisten of er gewoonweg omheen sluipen. Hoe weinig geïnspireerd deze eerste kerker-grottensetting ook mag lijken, de uitzonderlijke sfeerzetting met bloedmooie graphics, perfecte geluidseffecten, realistisch gedrag van personages en objecten én een voorproefje van personageontwikkeling, slepen je meedogenloos het spel in. Naar het einde van deze introductie toe, raad het spel je een karakterklasse aan die gebaseerd is op de manier waarop je tot nog toe speelde. Als je bijvoorbeeld elke vijand die je ontmoette met je slagwapen te lijf ging, gaat het game er van uit dat je een goede barbaar zou zijn. De talrijke voorgestelde klassen van het spel worden slechts overschaduwd door de mogelijkheid je eigen klasse uit te werken. De opties zijn ontelbaar maar meestal heel duidelijk. Je kiest een basisspecialisatie (combat, magie of stealth), dan een aantal primaire talenten, zeven hoofdvaardigheden en zelfs een soort sterreteken (birth sign). Elk personage kan elke vaardigheid gebruiken, maar het is gewoon een kwestie van hoe goed. Daarna bepaald het aantal keren dat je een vaardigheid met succes gebruikt hoe sterk je erin wordt en niet het aantal skill-punten dat je eraan toewijst. Een groot verschil met andere games. Vechten zal je!
Dit wil niet zeggen dat je Oblivion als een pacifist kan spelen. Het verhaal en dus de hoofdqueeste (net zoals vele andere) zijn vrij combatintensief. Gelukkig maar dat het vechten heel goed uitgewerkt is in dit game. Felle lijf aan lijf gevechten laten je scherp de afstand tussen jou en je tegenstander in de gaten houden tewijl je reflexen beslissen wanneer het tijd is om een snelle en/of krachtige aanvallen uit te voeren. Dit is veel meer dan hersenloos knoppenrammen, want een slim vechter weet wanneer hij zijn wapen of schild moet gebruiken om af te weren. Je vijanden zijn vaak ook behoorlijk sluw. Mensachtige tegenstanders zullen je beginnen uitdagen wanneer ze winnen of het hazenpad kiezen wanneer jij de overhand hebt. Als je tegenover meerdere vijanden te staan komt, kan je proberen om sommigen ervan in de vuurlijn van de verderop gepositioneerde boogschutters (die niet te beroerd zijn om rekening te houden met jouw ontwijkende bewegingen) te manoeuvreren waardoor je tijdens dit soort gevechten meer moet doen dan alleen maar heen en weer bewegen om buiten schot te blijven. Een stealth aanpak kan een heel spannend alternatief bieden, vermits het besluipen van een vijand, hem als een volleerd zakkenroller van zijn items ontdoen en hem daarna met een snelle dodelijke aanval uitschakelen, kan net zo bevredigend zijn als een rechttoe rechtaan duel. Daarnaast zijn er ook tal van magische disciplines om meester in te worden. Knal je tegenstanders van de wereld met elementale spreuken, roep hulp van demonen in, overtuig je tegenstanders tot het neerleggen van hun wapens, verzwak je tegenstanders zodat een halfverwijfde magiër ze nog tot gort kan slaan of maak jezelf onzichtbaar of heel snel om ze gewoon voorbij te lopen. Ieder zijn eigen leven
Natuurlijk is er veel meer te doen dan vechten. Gewoonweg het verkennen van elk dorpje en praten met de bewoners is al een heel leuke ervaring. Personages staan niet gewoon stil te wachten tot jij er een praatje mee komt slaan. Hier heeft elke wereldbewoner zijn eigen leventje met routines en tijdschema. Ze gaan s ochtends werken, s nachts slapen, praten over geruchten met elkaar enzovoort. Afhankelijk van je persoonlijkheid en uiterlijk zullen ze zich tegenover jou anders gedragen en je kan dit eventueel versterken of veranderen door ze met een aardig klein minigame te overtuigen of hen gewoonweg wat geld toe te stoppen. Elke dialoog in het hele game is volledig gesproken en de kwaliteit is zowel inhoudelijk en wat stemmenwerk betreft heel hoog. Ongeveer elk personage in elke stad is uniek, met uitzondering van de wachtposten die her en der patrouilleren of iets bewaken. Er valt natuurlijk niet met iedereen een lang gesprek aan te knopen, maar het aantal levensechte wereldbewoners is gewoonweg overweldigend. Het zal vele spelers moeite kosten om niet iedereen aan te spreken, alleen maar omdat er heel veel een of andere zijqueeste voor je hebben. Hun gezichten zijn heel expressief met levensecht glimmende ogen en knappe lipsynchronisatie. Ze hadden wat meer lichaamstaal kunnen hebben waardoor het niet de meest realistische personages zijn die we ooit in een game te zien kregen, maar dat is gezien hun aantal slechts een onbeduidend puntje van kritiek. Overzicht
Ook de manier waarop het queestesysteem gestructureerd is, is een grote verbetering tegenover voorganger Morrowind. Hier krijg je onmiddellijk een duidelijk overzicht van wat er van je verwacht wordt of waar je heen moet. Al je queestes worden netjes in een overzichtelijk menusysteem weergeven en je kan zelf je actieve queeste aanduiden. Dit geeft je vervolgens automatisch een icoontje op je map en een richtingsaanduider op je kompas. Je verliest dus veel minder tijd met doelloos ronddwalen op zoek naar de juiste persoon om mee te praten of de plaats waar je heen moet. Je kan zelfs onmiddellijk naar alle grootstedelijke gebieden teletransporteren van bij het begin van het spel of naar elke regio die je voorheen al hebt verkend. Doorheen de fast travel optie op de wereldkaart, simuleert Oblivion de tijd die het je zou kosten om van je vertrek- naar je aankomstpunt te reizen. Dus als je er op deze manier heen wil in plaats van te voet of te paard te gaan, geen probleem. Dit zal in het begin wel wat kunstmatig overkomen, maar het helpt wel om het gameplaytempo erin te houden voor de minder geduldige spelers. Natuurlijk wordt je beloond als je op een meer traditionele manier reist vermits je op tal van onbekende plaatsen en personages zal stuiten die zeker een bezoek waard zijn. Net zo taai als je zelf wil
De moeilijkheidsgraad van het spel voelt op de standaardsetting overigens precies goed aan, ook al kan je het met een heel makkelijk regelbare optie allemaal wat makkelijker of juist taaier maken. Er is op elk moment zoveel te doen dat als je ergens vastraakt, je er altijd later naar kan terugkeren en ondertussen iets anders uitproberen. De moeilijkheidsgraad zit voor een belangrijk deel goed omdat de tegenstanders die je zal ontmoeten hun sterkte zullen aanpassen aan de jouwe. Dit is minder kunstmatig dan je zou vermoeden. Wanneer je personage nieuwe vaardigheden ontwikkeld of sterker wordt, dan voel je dit wel degelijk aan, zoals dat in elk rollenspel hoort. Naarmate je nieuwe items vindt, spreuken leert of technieken de baas wordt, dan merk je dit altijd, ook al blijven de tegenstanders je goed van partij dienen. Een van de sterke nieuwe punten in Oblivion is hoe alle verschillende vaardigheden in het spel verschillende levels van meesterschap hebben en die op hun beurt weer daarmee samenhangende voordelen. Als je bijvoorbeeld het journeyman level bereikt met stompe wapens, verkrijg je de mogelijkheid om je vijanden te ontwapenen met een poweraanval. Een journeyman in scherpschutterscategorie kan plots inzoomen om zijn of haar pijlen nog precieser naar het doel te sturen. De sterkste spreuken zijn enkel toegankelijk voor de respectievelijke magiescholen enzovoort. Wanneer je een hogere rang in een bepaalde vaardigheid beereikt krijg je dus een onmiddellijke beloning die ontbrak in Morrowind Oblivion vs Tamriel
De verhaallijn in Oblivion is er eentje van de goede oude kwaad-vs-goed variëteit. Het geeft je een kans om heel veel van de speelwereld te zien en deel te nemen aan tal van activiteiten. Een groot deel van deze hoofdqueeste draait rond de goedaardige onwettige zoon van de voormalige keizer ( de stem van van Sean Bean) en hoe jij zijn trouwe bondgenoot wordt in een wanhopige strijd om de wereld te verlossen van wat eigenlijk een invasie uit de hel is. De titel van het game verwijst naar een helse plaats van waaruit demonen de speelwereld Tamriel binnenvallen. Hoewel dit hoofdverhaal niet echt breed gaat afhankelijk van de aard van je personage, kan je het wel helemaal tot een goed einde brengen of je nu goed, kwaad of neutraal van inborst bent. Daarmee bedoelen we dat je de troonsopvolger kan helpen omdat je goed van hart bent of gewoon vanuit egoïsche motieven of gewoon niet. Je kan echt rollenspelen in dit game, iets wat de grote meerderheid van de spellen uit dit genre op een vreemde manier al jarenlang niet meer toelaten. In tegenstelling tot MMORPGs waarin duizenden personages zich anders gedragen dan hun spelpersonage zou moeten aangeven of Japanse rollenspellen waar je eerder toeschouwer dan deelnemer bent in een lineair avontuur, zal de wereld van Oblivion wel degelijk op jouw persoonlijkheid reageren. Personages zullen naar je gezondheid informeren als je ziek bent. Ze zullen je binnehalen als een held wanneer je hun dorp van een dreiging bevrijdt hebt, ze zullen schuw zijn wanneer je ze met een wapen in de hand benadert en ze zullen vrijwel altijd luid roepend de stadswacht roepen als ze je betrappen op diefstal. Waar is de wc?
Hoe geloofwaardiger een game echter is, hoe geloofwaardiger jij het wil hebben en het is een feit dat de AI in Oblivion niet altijd van de beste is. Je kan in iemands huis inbreken en de bewoner vervolgens wakker maken voor een gesprek. Ze zullen netjes met je converseren maar dat belet het game er niet van om toch de stadswacht op je af te sturen. Soms vecht je zij aan zij met computergestuurde bondgenoten, maar hoewel deze jongens best sympathiek overkomen lijken het meestal kamikazes met geen enkel gevoel voor lijfsbehoud. Je bent ook niet in staat om sloten open te breken (waarschijnlijk om het lock-picking aan te moedigen) en je vindt in deze voor de rest heel realistisch weergegeven wereld ook geen enkel toilet. Dat neemt echter niet weg dat zelfs de dingen die niet altijd realistisch zijn best amusant kunnen zijn. Het staat je werkelijk vrij om alles uit te proberen. Waarom niet eens zien wat er gebeurt als je de zakken van de Graaf van Skingrad wil rollen terwijl hij temidden van zijn zwaarbewapend escorte staat? Je kan altijd een opgeslagen game terug inladen als het allemaal wat problematisch wordt. Er rekening mee houdend dat dit spel zoveel mogelijkheden biedt, is het verrassend moelijk om ergens een grote fout te vinden. Het inventory systeem had wat gestroomlijner gemogen en het feit dat een personage maar niet zo erg veel spul bij zich kan dragen zonder dat het zijn bewegingsvrijheid begint te beperken, zijn slechts details. Technisch gezien krijg je op de Xbox360 versie een heel mooi game tegen een vlotte framerate dat er nog eens extra verbluffend uitziet op een high definition scherm. Eigenaars van een razendsnelle en robuuste pc krijgen zo mogelijk nog een mooier schouwspel, maar dan heb je wel een killer van een grafische kaart nodig en minstens één gigabyte ram. De framerate krijgt het enkel moelijk wanneer er vele personages tegelijkertijd op je scherm getoverd moeten worden en het is waarschijnlijk daarom dat de steden niet zo dichtbevolkt lijken dan je dat zou verwachten. De controles doen het in beide versies even goed met kleine voor- en nadelen voor elk platform en ook de laadtijden (frequent maar kort) halen je nooit lang uit de onderdompeling. De pc gamers krijgt een toolset om zelf hun eigen inhoud aan het game toe te voegen en voor beide versies staat de deur open voor extra, later te downloaden materiaal. Alleen...
Het geweldige aan Oblivion is hoe goed het is en hoeveel er te doen valt. Ongeveer alles wat er voorheen ooit in een rollenspelgame geprobeert is, vind je hier terug en is beter, dieper en mooier uitgewerkt. Alleen de multiplayer ontbreekt. Van de kwaliteit van het verhaal, over de interactie met de wereld en zijn bewoners tot het kleinste detail of minigame, de manier waarop pijlen in hun doelwit steken, de mogelijkheid om uiteindelijk zelfs je eigen spreuken samen te stellen, het combat- en queeste systeem, alles werkt zoals je dat mag verwachten en beter
Er is een flink probleem in Cyrodiil, de centrale provincie van het continent en land Tamriel. De keizer is namelijk vermoord en omdat het land nu ongecontroleerd is probeert Mehrunes Dagon, de Prince of Destruction, Cyrodiil te veroveren. Overal in deze provincie openen Oblivion-gates waaruit zijn legers stromen. In deze wereld moet jij je staande zien te houden en strijden tegen Mehrunes Dagon.

In The Elder Scrolls IV: Oblivion kan je tot in detail je eigen personage creëren. Kies uit één van de acht rassen, elk met hun eigen sterkte- en zwaktepunten. Kies een gezicht en de kleding die je karakter draagt. Kies vervolgens of je het verhaal helemaal gaat volgen of zelf de grote wereld van Oblivion gaat doorkruisen en de vele losse missies gaat volbrengen. Uiteindelijk is het aan jou de keuze of je de Oblivion-gates gaat sluiten.

De wereld van deze RPG is groot. Er zin in totaal zeven steden en één hoofdstad (de Imperial City). Elke stad heeft zijn eigen inwoners die volledig uniek zijn. De inwoners eten, slapen en hebben zelfs hun eigen wensen. Ze gaan er dan ook zelf op uit om deze wensen te vervullen.
Recensie(s)

Veertig uur is maar het begin
Dit is waarlijk, jawel we gebruiken het woord waarlijk, een opmerkelijke prestatie: een heel diep en gedetailleerd rollenspel met een onwaarschijnlijk vrije speelwereld. Oblivion brengt niet alleen alles wat de Elder Scroll reeks al een gigantische fanbasis opleverde, maar het verbetert ook alle mindere puntjes van zijn voorganger Morowind uit 2002. Morrowind was op zich al een van de beste games in zijn genre sinds jaren, maar de onderdompelende weidse en heel lange speelervaring was niet naar ieders zin. Oblivion is zonder enige twijfel beter, zoveel beter zelfs dat zelfs wie zich nooit tot rollenspellen aangetrokken voelde, meer dan waarschijnlijk moeiteloos meegesleept zal worden in deze grootste, mooie en heel gedetailleerd uitgewerkte wereld. The Elder Scrolls reeks staat bekend voor zijn omvang en diepte. Dit zijn games waarin je je echt kan verliezen, uren doorbrengt met de fantasy omgeving te verkennen, kilometers in alle mogelijke richtingen reist of gewoon op zoek gaat naar kleine items zoals zeldzame planten of verborgen schatten. Oblivion is niet anders. Het gooit je in een gigantische, samenhangende en heel onderdompelende wereld. Je kan je eigen personage creëren uit haast grenzeloze opties en je omgeving zo benaderen als je dat zelf wil. Er is een boeiende verhaallijn die je kan volgen en die je ongeveer veertig uur zal bezighouden, maar wie dat doet mist waarschijnlijk 90% van wat dit spel allemaal te bieden heet. Je kan het kwade gaan uitroeien in verborgen kerkers, lid worden van tal van verschillende gildes en daarin een echte carrière uitbouwen, alle dorpjes en steden bezoeken om daar ieders problemen op te lossen, deelnemen aan gladiatorengevechten of er geld op inzetten, iemands huis binnensluipen en hem bestelen, gesnapt worden en de gevolgen daarvan ondergaan, gebeten worden door een vampier en achter een genezing aanjagen, een huis kopen, een paard stelen, geld investeren in je favoriete winkel en veel, veel, veel, veel meer. Diablo, Thief of Magic?
Dit spel is dus breed met hoofdletter B, maar belangrijker nog is dat de verschillende gameplaymogelijkheden in Oblivion stuk voor stuk heel goed uitgewerkt zijn en een bevredigende spelervaring bieden. Dit is waarschijnlijk het grootste verschil met Morrowind. Dit mag dan wel een rollenspel zijn, maar je kan het ook als een actiegame spelen, of als een Thief-achtig stealth game, of als een avonturengame en het blijft altijd even goed, zo niet beter dan de games die zich zuiver op een van deze gameplayrichtingen focussen. Oblivion is heel goed in het je onmiddellijk vertrouwd maken met al deze verschillende speelmogelijkheden. Het sleept je mee, eerder dan je te overdonderen. Je ziet de wereld doorheen de ogen van je personage, maar je kan net zo makkelijk overschakelen naar een over de schouder (oftewel derdepersoons-) camerastandpunt. Het eerste raden we je aan omdat het je nog meer in deze overtuigende wereld plaatst, het laatste om te zien hoe mooi je personage geanimeerd is en hoe cool hij er wel niet uitziet met dat zopas veroverde/gestolen/gekochte/gekregen nieuwe outfit of item. In het begin kies je gewoon een naam, een ras en een geslacht voor je held(in) en het spel begint met jou als gevangene in een of andere cel. Een minuut later wordt je echter betrokken in een ontsnappingspoging van de lokale heerser (met de stem van Patrick Picard Stewart) die je blijkt te herkennen uit een van zijn dromen en je opzadeld met de opdracht zijn onwettelijke erfgenaam te zoeken. Gecamoufleerde tutorial
Terwijl je in dit eerste gedeelte een uitweg uit de ondergrondse kerkers en later grotten zoekt stuit je op minder fortuinlijke voorgangers, hun wapens en andere items, agressieve skeletten en goblins enzovoort. Dit stelt je in staat om als een knap gecamoufleerde tutorial de basisbeginselen van close combat, afstandswapens, magie, sluipen, lock-picking, materiaalherstellen en andere vaardigheden aan te leren. Hoe je je hierdoor slaat is volledig aan jou. Je kan net zo goed al je vijanden met magie doden, met scherpe wapens, je blote vuisten of er gewoonweg omheen sluipen. Hoe weinig geïnspireerd deze eerste kerker-grottensetting ook mag lijken, de uitzonderlijke sfeerzetting met bloedmooie graphics, perfecte geluidseffecten, realistisch gedrag van personages en objecten én een voorproefje van personageontwikkeling, slepen je meedogenloos het spel in. Naar het einde van deze introductie toe, raad het spel je een karakterklasse aan die gebaseerd is op de manier waarop je tot nog toe speelde. Als je bijvoorbeeld elke vijand die je ontmoette met je slagwapen te lijf ging, gaat het game er van uit dat je een goede barbaar zou zijn. De talrijke voorgestelde klassen van het spel worden slechts overschaduwd door de mogelijkheid je eigen klasse uit te werken. De opties zijn ontelbaar maar meestal heel duidelijk. Je kiest een basisspecialisatie (combat, magie of stealth), dan een aantal primaire talenten, zeven hoofdvaardigheden en zelfs een soort sterreteken (birth sign). Elk personage kan elke vaardigheid gebruiken, maar het is gewoon een kwestie van hoe goed. Daarna bepaald het aantal keren dat je een vaardigheid met succes gebruikt hoe sterk je erin wordt en niet het aantal skill-punten dat je eraan toewijst. Een groot verschil met andere games. Vechten zal je!
Dit wil niet zeggen dat je Oblivion als een pacifist kan spelen. Het verhaal en dus de hoofdqueeste (net zoals vele andere) zijn vrij combatintensief. Gelukkig maar dat het vechten heel goed uitgewerkt is in dit game. Felle lijf aan lijf gevechten laten je scherp de afstand tussen jou en je tegenstander in de gaten houden tewijl je reflexen beslissen wanneer het tijd is om een snelle en/of krachtige aanvallen uit te voeren. Dit is veel meer dan hersenloos knoppenrammen, want een slim vechter weet wanneer hij zijn wapen of schild moet gebruiken om af te weren. Je vijanden zijn vaak ook behoorlijk sluw. Mensachtige tegenstanders zullen je beginnen uitdagen wanneer ze winnen of het hazenpad kiezen wanneer jij de overhand hebt. Als je tegenover meerdere vijanden te staan komt, kan je proberen om sommigen ervan in de vuurlijn van de verderop gepositioneerde boogschutters (die niet te beroerd zijn om rekening te houden met jouw ontwijkende bewegingen) te manoeuvreren waardoor je tijdens dit soort gevechten meer moet doen dan alleen maar heen en weer bewegen om buiten schot te blijven. Een stealth aanpak kan een heel spannend alternatief bieden, vermits het besluipen van een vijand, hem als een volleerd zakkenroller van zijn items ontdoen en hem daarna met een snelle dodelijke aanval uitschakelen, kan net zo bevredigend zijn als een rechttoe rechtaan duel. Daarnaast zijn er ook tal van magische disciplines om meester in te worden. Knal je tegenstanders van de wereld met elementale spreuken, roep hulp van demonen in, overtuig je tegenstanders tot het neerleggen van hun wapens, verzwak je tegenstanders zodat een halfverwijfde magiër ze nog tot gort kan slaan of maak jezelf onzichtbaar of heel snel om ze gewoon voorbij te lopen. Ieder zijn eigen leven
Natuurlijk is er veel meer te doen dan vechten. Gewoonweg het verkennen van elk dorpje en praten met de bewoners is al een heel leuke ervaring. Personages staan niet gewoon stil te wachten tot jij er een praatje mee komt slaan. Hier heeft elke wereldbewoner zijn eigen leventje met routines en tijdschema. Ze gaan s ochtends werken, s nachts slapen, praten over geruchten met elkaar enzovoort. Afhankelijk van je persoonlijkheid en uiterlijk zullen ze zich tegenover jou anders gedragen en je kan dit eventueel versterken of veranderen door ze met een aardig klein minigame te overtuigen of hen gewoonweg wat geld toe te stoppen. Elke dialoog in het hele game is volledig gesproken en de kwaliteit is zowel inhoudelijk en wat stemmenwerk betreft heel hoog. Ongeveer elk personage in elke stad is uniek, met uitzondering van de wachtposten die her en der patrouilleren of iets bewaken. Er valt natuurlijk niet met iedereen een lang gesprek aan te knopen, maar het aantal levensechte wereldbewoners is gewoonweg overweldigend. Het zal vele spelers moeite kosten om niet iedereen aan te spreken, alleen maar omdat er heel veel een of andere zijqueeste voor je hebben. Hun gezichten zijn heel expressief met levensecht glimmende ogen en knappe lipsynchronisatie. Ze hadden wat meer lichaamstaal kunnen hebben waardoor het niet de meest realistische personages zijn die we ooit in een game te zien kregen, maar dat is gezien hun aantal slechts een onbeduidend puntje van kritiek. Overzicht
Ook de manier waarop het queestesysteem gestructureerd is, is een grote verbetering tegenover voorganger Morrowind. Hier krijg je onmiddellijk een duidelijk overzicht van wat er van je verwacht wordt of waar je heen moet. Al je queestes worden netjes in een overzichtelijk menusysteem weergeven en je kan zelf je actieve queeste aanduiden. Dit geeft je vervolgens automatisch een icoontje op je map en een richtingsaanduider op je kompas. Je verliest dus veel minder tijd met doelloos ronddwalen op zoek naar de juiste persoon om mee te praten of de plaats waar je heen moet. Je kan zelfs onmiddellijk naar alle grootstedelijke gebieden teletransporteren van bij het begin van het spel of naar elke regio die je voorheen al hebt verkend. Doorheen de fast travel optie op de wereldkaart, simuleert Oblivion de tijd die het je zou kosten om van je vertrek- naar je aankomstpunt te reizen. Dus als je er op deze manier heen wil in plaats van te voet of te paard te gaan, geen probleem. Dit zal in het begin wel wat kunstmatig overkomen, maar het helpt wel om het gameplaytempo erin te houden voor de minder geduldige spelers. Natuurlijk wordt je beloond als je op een meer traditionele manier reist vermits je op tal van onbekende plaatsen en personages zal stuiten die zeker een bezoek waard zijn. Net zo taai als je zelf wil
De moeilijkheidsgraad van het spel voelt op de standaardsetting overigens precies goed aan, ook al kan je het met een heel makkelijk regelbare optie allemaal wat makkelijker of juist taaier maken. Er is op elk moment zoveel te doen dat als je ergens vastraakt, je er altijd later naar kan terugkeren en ondertussen iets anders uitproberen. De moeilijkheidsgraad zit voor een belangrijk deel goed omdat de tegenstanders die je zal ontmoeten hun sterkte zullen aanpassen aan de jouwe. Dit is minder kunstmatig dan je zou vermoeden. Wanneer je personage nieuwe vaardigheden ontwikkeld of sterker wordt, dan voel je dit wel degelijk aan, zoals dat in elk rollenspel hoort. Naarmate je nieuwe items vindt, spreuken leert of technieken de baas wordt, dan merk je dit altijd, ook al blijven de tegenstanders je goed van partij dienen. Een van de sterke nieuwe punten in Oblivion is hoe alle verschillende vaardigheden in het spel verschillende levels van meesterschap hebben en die op hun beurt weer daarmee samenhangende voordelen. Als je bijvoorbeeld het journeyman level bereikt met stompe wapens, verkrijg je de mogelijkheid om je vijanden te ontwapenen met een poweraanval. Een journeyman in scherpschutterscategorie kan plots inzoomen om zijn of haar pijlen nog precieser naar het doel te sturen. De sterkste spreuken zijn enkel toegankelijk voor de respectievelijke magiescholen enzovoort. Wanneer je een hogere rang in een bepaalde vaardigheid beereikt krijg je dus een onmiddellijke beloning die ontbrak in Morrowind Oblivion vs Tamriel
De verhaallijn in Oblivion is er eentje van de goede oude kwaad-vs-goed variëteit. Het geeft je een kans om heel veel van de speelwereld te zien en deel te nemen aan tal van activiteiten. Een groot deel van deze hoofdqueeste draait rond de goedaardige onwettige zoon van de voormalige keizer ( de stem van van Sean Bean) en hoe jij zijn trouwe bondgenoot wordt in een wanhopige strijd om de wereld te verlossen van wat eigenlijk een invasie uit de hel is. De titel van het game verwijst naar een helse plaats van waaruit demonen de speelwereld Tamriel binnenvallen. Hoewel dit hoofdverhaal niet echt breed gaat afhankelijk van de aard van je personage, kan je het wel helemaal tot een goed einde brengen of je nu goed, kwaad of neutraal van inborst bent. Daarmee bedoelen we dat je de troonsopvolger kan helpen omdat je goed van hart bent of gewoon vanuit egoïsche motieven of gewoon niet. Je kan echt rollenspelen in dit game, iets wat de grote meerderheid van de spellen uit dit genre op een vreemde manier al jarenlang niet meer toelaten. In tegenstelling tot MMORPGs waarin duizenden personages zich anders gedragen dan hun spelpersonage zou moeten aangeven of Japanse rollenspellen waar je eerder toeschouwer dan deelnemer bent in een lineair avontuur, zal de wereld van Oblivion wel degelijk op jouw persoonlijkheid reageren. Personages zullen naar je gezondheid informeren als je ziek bent. Ze zullen je binnehalen als een held wanneer je hun dorp van een dreiging bevrijdt hebt, ze zullen schuw zijn wanneer je ze met een wapen in de hand benadert en ze zullen vrijwel altijd luid roepend de stadswacht roepen als ze je betrappen op diefstal. Waar is de wc?
Hoe geloofwaardiger een game echter is, hoe geloofwaardiger jij het wil hebben en het is een feit dat de AI in Oblivion niet altijd van de beste is. Je kan in iemands huis inbreken en de bewoner vervolgens wakker maken voor een gesprek. Ze zullen netjes met je converseren maar dat belet het game er niet van om toch de stadswacht op je af te sturen. Soms vecht je zij aan zij met computergestuurde bondgenoten, maar hoewel deze jongens best sympathiek overkomen lijken het meestal kamikazes met geen enkel gevoel voor lijfsbehoud. Je bent ook niet in staat om sloten open te breken (waarschijnlijk om het lock-picking aan te moedigen) en je vindt in deze voor de rest heel realistisch weergegeven wereld ook geen enkel toilet. Dat neemt echter niet weg dat zelfs de dingen die niet altijd realistisch zijn best amusant kunnen zijn. Het staat je werkelijk vrij om alles uit te proberen. Waarom niet eens zien wat er gebeurt als je de zakken van de Graaf van Skingrad wil rollen terwijl hij temidden van zijn zwaarbewapend escorte staat? Je kan altijd een opgeslagen game terug inladen als het allemaal wat problematisch wordt. Er rekening mee houdend dat dit spel zoveel mogelijkheden biedt, is het verrassend moelijk om ergens een grote fout te vinden. Het inventory systeem had wat gestroomlijner gemogen en het feit dat een personage maar niet zo erg veel spul bij zich kan dragen zonder dat het zijn bewegingsvrijheid begint te beperken, zijn slechts details. Technisch gezien krijg je op de Xbox360 versie een heel mooi game tegen een vlotte framerate dat er nog eens extra verbluffend uitziet op een high definition scherm. Eigenaars van een razendsnelle en robuuste pc krijgen zo mogelijk nog een mooier schouwspel, maar dan heb je wel een killer van een grafische kaart nodig en minstens één gigabyte ram. De framerate krijgt het enkel moelijk wanneer er vele personages tegelijkertijd op je scherm getoverd moeten worden en het is waarschijnlijk daarom dat de steden niet zo dichtbevolkt lijken dan je dat zou verwachten. De controles doen het in beide versies even goed met kleine voor- en nadelen voor elk platform en ook de laadtijden (frequent maar kort) halen je nooit lang uit de onderdompeling. De pc gamers krijgt een toolset om zelf hun eigen inhoud aan het game toe te voegen en voor beide versies staat de deur open voor extra, later te downloaden materiaal. Alleen...
Het geweldige aan Oblivion is hoe goed het is en hoeveel er te doen valt. Ongeveer alles wat er voorheen ooit in een rollenspelgame geprobeert is, vind je hier terug en is beter, dieper en mooier uitgewerkt. Alleen de multiplayer ontbreekt. Van de kwaliteit van het verhaal, over de interactie met de wereld en zijn bewoners tot het kleinste detail of minigame, de manier waarop pijlen in hun doelwit steken, de mogelijkheid om uiteindelijk zelfs je eigen spreuken samen te stellen, het combat- en queeste systeem, alles werkt zoals je dat mag verwachten en beter
Er is een flink probleem in Cyrodiil, de centrale provincie van het continent en land Tamriel. De keizer is namelijk vermoord en omdat het land nu ongecontroleerd is probeert Mehrunes Dagon, de Prince of Destruction, Cyrodiil te veroveren. Overal in deze provincie openen Oblivion-gates waaruit zijn legers stromen. In deze wereld moet jij je staande zien te houden en strijden tegen Mehrunes Dagon.

In The Elder Scrolls IV: Oblivion kan je tot in detail je eigen personage creëren. Kies uit één van de acht rassen, elk met hun eigen sterkte- en zwaktepunten. Kies een gezicht en de kleding die je karakter draagt. Kies vervolgens of je het verhaal helemaal gaat volgen of zelf de grote wereld van Oblivion gaat doorkruisen en de vele losse missies gaat volbrengen. Uiteindelijk is het aan jou de keuze of je de Oblivion-gates gaat sluiten.

De wereld van deze RPG is groot. Er zin in totaal zeven steden en één hoofdstad (de Imperial City). Elke stad heeft zijn eigen inwoners die volledig uniek zijn. De inwoners eten, slapen en hebben zelfs hun eigen wensen. Ze gaan er dan ook zelf op uit om deze wensen te vervullen.
Recensie(s)

Veertig uur is maar het begin
Dit is waarlijk, jawel we gebruiken het woord waarlijk, een opmerkelijke prestatie: een heel diep en gedetailleerd rollenspel met een onwaarschijnlijk vrije speelwereld. Oblivion brengt niet alleen alles wat de Elder Scroll reeks al een gigantische fanbasis opleverde, maar het verbetert ook alle mindere puntjes van zijn voorganger Morowind uit 2002. Morrowind was op zich al een van de beste games in zijn genre sinds jaren, maar de onderdompelende weidse en heel lange speelervaring was niet naar ieders zin. Oblivion is zonder enige twijfel beter, zoveel beter zelfs dat zelfs wie zich nooit tot rollenspellen aangetrokken voelde, meer dan waarschijnlijk moeiteloos meegesleept zal worden in deze grootste, mooie en heel gedetailleerd uitgewerkte wereld. The Elder Scrolls reeks staat bekend voor zijn omvang en diepte. Dit zijn games waarin je je echt kan verliezen, uren doorbrengt met de fantasy omgeving te verkennen, kilometers in alle mogelijke richtingen reist of gewoon op zoek gaat naar kleine items zoals zeldzame planten of verborgen schatten. Oblivion is niet anders. Het gooit je in een gigantische, samenhangende en heel onderdompelende wereld. Je kan je eigen personage creëren uit haast grenzeloze opties en je omgeving zo benaderen als je dat zelf wil. Er is een boeiende verhaallijn die je kan volgen en die je ongeveer veertig uur zal bezighouden, maar wie dat doet mist waarschijnlijk 90% van wat dit spel allemaal te bieden heet. Je kan het kwade gaan uitroeien in verborgen kerkers, lid worden van tal van verschillende gildes en daarin een echte carrière uitbouwen, alle dorpjes en steden bezoeken om daar ieders problemen op te lossen, deelnemen aan gladiatorengevechten of er geld op inzetten, iemands huis binnensluipen en hem bestelen, gesnapt worden en de gevolgen daarvan ondergaan, gebeten worden door een vampier en achter een genezing aanjagen, een huis kopen, een paard stelen, geld investeren in je favoriete winkel en veel, veel, veel, veel meer. Diablo, Thief of Magic?
Dit spel is dus breed met hoofdletter B, maar belangrijker nog is dat de verschillende gameplaymogelijkheden in Oblivion stuk voor stuk heel goed uitgewerkt zijn en een bevredigende spelervaring bieden. Dit is waarschijnlijk het grootste verschil met Morrowind. Dit mag dan wel een rollenspel zijn, maar je kan het ook als een actiegame spelen, of als een Thief-achtig stealth game, of als een avonturengame en het blijft altijd even goed, zo niet beter dan de games die zich zuiver op een van deze gameplayrichtingen focussen. Oblivion is heel goed in het je onmiddellijk vertrouwd maken met al deze verschillende speelmogelijkheden. Het sleept je mee, eerder dan je te overdonderen. Je ziet de wereld doorheen de ogen van je personage, maar je kan net zo makkelijk overschakelen naar een over de schouder (oftewel derdepersoons-) camerastandpunt. Het eerste raden we je aan omdat het je nog meer in deze overtuigende wereld plaatst, het laatste om te zien hoe mooi je personage geanimeerd is en hoe cool hij er wel niet uitziet met dat zopas veroverde/gestolen/gekochte/gekregen nieuwe outfit of item. In het begin kies je gewoon een naam, een ras en een geslacht voor je held(in) en het spel begint met jou als gevangene in een of andere cel. Een minuut later wordt je echter betrokken in een ontsnappingspoging van de lokale heerser (met de stem van Patrick Picard Stewart) die je blijkt te herkennen uit een van zijn dromen en je opzadeld met de opdracht zijn onwettelijke erfgenaam te zoeken. Gecamoufleerde tutorial
Terwijl je in dit eerste gedeelte een uitweg uit de ondergrondse kerkers en later grotten zoekt stuit je op minder fortuinlijke voorgangers, hun wapens en andere items, agressieve skeletten en goblins enzovoort. Dit stelt je in staat om als een knap gecamoufleerde tutorial de basisbeginselen van close combat, afstandswapens, magie, sluipen, lock-picking, materiaalherstellen en andere vaardigheden aan te leren. Hoe je je hierdoor slaat is volledig aan jou. Je kan net zo goed al je vijanden met magie doden, met scherpe wapens, je blote vuisten of er gewoonweg omheen sluipen. Hoe weinig geïnspireerd deze eerste kerker-grottensetting ook mag lijken, de uitzonderlijke sfeerzetting met bloedmooie graphics, perfecte geluidseffecten, realistisch gedrag van personages en objecten én een voorproefje van personageontwikkeling, slepen je meedogenloos het spel in. Naar het einde van deze introductie toe, raad het spel je een karakterklasse aan die gebaseerd is op de manier waarop je tot nog toe speelde. Als je bijvoorbeeld elke vijand die je ontmoette met je slagwapen te lijf ging, gaat het game er van uit dat je een goede barbaar zou zijn. De talrijke voorgestelde klassen van het spel worden slechts overschaduwd door de mogelijkheid je eigen klasse uit te werken. De opties zijn ontelbaar maar meestal heel duidelijk. Je kiest een basisspecialisatie (combat, magie of stealth), dan een aantal primaire talenten, zeven hoofdvaardigheden en zelfs een soort sterreteken (birth sign). Elk personage kan elke vaardigheid gebruiken, maar het is gewoon een kwestie van hoe goed. Daarna bepaald het aantal keren dat je een vaardigheid met succes gebruikt hoe sterk je erin wordt en niet het aantal skill-punten dat je eraan toewijst. Een groot verschil met andere games. Vechten zal je!
Dit wil niet zeggen dat je Oblivion als een pacifist kan spelen. Het verhaal en dus de hoofdqueeste (net zoals vele andere) zijn vrij combatintensief. Gelukkig maar dat het vechten heel goed uitgewerkt is in dit game. Felle lijf aan lijf gevechten laten je scherp de afstand tussen jou en je tegenstander in de gaten houden tewijl je reflexen beslissen wanneer het tijd is om een snelle en/of krachtige aanvallen uit te voeren. Dit is veel meer dan hersenloos knoppenrammen, want een slim vechter weet wanneer hij zijn wapen of schild moet gebruiken om af te weren. Je vijanden zijn vaak ook behoorlijk sluw. Mensachtige tegenstanders zullen je beginnen uitdagen wanneer ze winnen of het hazenpad kiezen wanneer jij de overhand hebt. Als je tegenover meerdere vijanden te staan komt, kan je proberen om sommigen ervan in de vuurlijn van de verderop gepositioneerde boogschutters (die niet te beroerd zijn om rekening te houden met jouw ontwijkende bewegingen) te manoeuvreren waardoor je tijdens dit soort gevechten meer moet doen dan alleen maar heen en weer bewegen om buiten schot te blijven. Een stealth aanpak kan een heel spannend alternatief bieden, vermits het besluipen van een vijand, hem als een volleerd zakkenroller van zijn items ontdoen en hem daarna met een snelle dodelijke aanval uitschakelen, kan net zo bevredigend zijn als een rechttoe rechtaan duel. Daarnaast zijn er ook tal van magische disciplines om meester in te worden. Knal je tegenstanders van de wereld met elementale spreuken, roep hulp van demonen in, overtuig je tegenstanders tot het neerleggen van hun wapens, verzwak je tegenstanders zodat een halfverwijfde magiër ze nog tot gort kan slaan of maak jezelf onzichtbaar of heel snel om ze gewoon voorbij te lopen. Ieder zijn eigen leven
Natuurlijk is er veel meer te doen dan vechten. Gewoonweg het verkennen van elk dorpje en praten met de bewoners is al een heel leuke ervaring. Personages staan niet gewoon stil te wachten tot jij er een praatje mee komt slaan. Hier heeft elke wereldbewoner zijn eigen leventje met routines en tijdschema. Ze gaan s ochtends werken, s nachts slapen, praten over geruchten met elkaar enzovoort. Afhankelijk van je persoonlijkheid en uiterlijk zullen ze zich tegenover jou anders gedragen en je kan dit eventueel versterken of veranderen door ze met een aardig klein minigame te overtuigen of hen gewoonweg wat geld toe te stoppen. Elke dialoog in het hele game is volledig gesproken en de kwaliteit is zowel inhoudelijk en wat stemmenwerk betreft heel hoog. Ongeveer elk personage in elke stad is uniek, met uitzondering van de wachtposten die her en der patrouilleren of iets bewaken. Er valt natuurlijk niet met iedereen een lang gesprek aan te knopen, maar het aantal levensechte wereldbewoners is gewoonweg overweldigend. Het zal vele spelers moeite kosten om niet iedereen aan te spreken, alleen maar omdat er heel veel een of andere zijqueeste voor je hebben. Hun gezichten zijn heel expressief met levensecht glimmende ogen en knappe lipsynchronisatie. Ze hadden wat meer lichaamstaal kunnen hebben waardoor het niet de meest realistische personages zijn die we ooit in een game te zien kregen, maar dat is gezien hun aantal slechts een onbeduidend puntje van kritiek. Overzicht
Ook de manier waarop het queestesysteem gestructureerd is, is een grote verbetering tegenover voorganger Morrowind. Hier krijg je onmiddellijk een duidelijk overzicht van wat er van je verwacht wordt of waar je heen moet. Al je queestes worden netjes in een overzichtelijk menusysteem weergeven en je kan zelf je actieve queeste aanduiden. Dit geeft je vervolgens automatisch een icoontje op je map en een richtingsaanduider op je kompas. Je verliest dus veel minder tijd met doelloos ronddwalen op zoek naar de juiste persoon om mee te praten of de plaats waar je heen moet. Je kan zelfs onmiddellijk naar alle grootstedelijke gebieden teletransporteren van bij het begin van het spel of naar elke regio die je voorheen al hebt verkend. Doorheen de fast travel optie op de wereldkaart, simuleert Oblivion de tijd die het je zou kosten om van je vertrek- naar je aankomstpunt te reizen. Dus als je er op deze manier heen wil in plaats van te voet of te paard te gaan, geen probleem. Dit zal in het begin wel wat kunstmatig overkomen, maar het helpt wel om het gameplaytempo erin te houden voor de minder geduldige spelers. Natuurlijk wordt je beloond als je op een meer traditionele manier reist vermits je op tal van onbekende plaatsen en personages zal stuiten die zeker een bezoek waard zijn. Net zo taai als je zelf wil
De moeilijkheidsgraad van het spel voelt op de standaardsetting overigens precies goed aan, ook al kan je het met een heel makkelijk regelbare optie allemaal wat makkelijker of juist taaier maken. Er is op elk moment zoveel te doen dat als je ergens vastraakt, je er altijd later naar kan terugkeren en ondertussen iets anders uitproberen. De moeilijkheidsgraad zit voor een belangrijk deel goed omdat de tegenstanders die je zal ontmoeten hun sterkte zullen aanpassen aan de jouwe. Dit is minder kunstmatig dan je zou vermoeden. Wanneer je personage nieuwe vaardigheden ontwikkeld of sterker wordt, dan voel je dit wel degelijk aan, zoals dat in elk rollenspel hoort. Naarmate je nieuwe items vindt, spreuken leert of technieken de baas wordt, dan merk je dit altijd, ook al blijven de tegenstanders je goed van partij dienen. Een van de sterke nieuwe punten in Oblivion is hoe alle verschillende vaardigheden in het spel verschillende levels van meesterschap hebben en die op hun beurt weer daarmee samenhangende voordelen. Als je bijvoorbeeld het journeyman level bereikt met stompe wapens, verkrijg je de mogelijkheid om je vijanden te ontwapenen met een poweraanval. Een journeyman in scherpschutterscategorie kan plots inzoomen om zijn of haar pijlen nog precieser naar het doel te sturen. De sterkste spreuken zijn enkel toegankelijk voor de respectievelijke magiescholen enzovoort. Wanneer je een hogere rang in een bepaalde vaardigheid beereikt krijg je dus een onmiddellijke beloning die ontbrak in Morrowind Oblivion vs Tamriel
De verhaallijn in Oblivion is er eentje van de goede oude kwaad-vs-goed variëteit. Het geeft je een kans om heel veel van de speelwereld te zien en deel te nemen aan tal van activiteiten. Een groot deel van deze hoofdqueeste draait rond de goedaardige onwettige zoon van de voormalige keizer ( de stem van van Sean Bean) en hoe jij zijn trouwe bondgenoot wordt in een wanhopige strijd om de wereld te verlossen van wat eigenlijk een invasie uit de hel is. De titel van het game verwijst naar een helse plaats van waaruit demonen de speelwereld Tamriel binnenvallen. Hoewel dit hoofdverhaal niet echt breed gaat afhankelijk van de aard van je personage, kan je het wel helemaal tot een goed einde brengen of je nu goed, kwaad of neutraal van inborst bent. Daarmee bedoelen we dat je de troonsopvolger kan helpen omdat je goed van hart bent of gewoon vanuit egoïsche motieven of gewoon niet. Je kan echt rollenspelen in dit game, iets wat de grote meerderheid van de spellen uit dit genre op een vreemde manier al jarenlang niet meer toelaten. In tegenstelling tot MMORPGs waarin duizenden personages zich anders gedragen dan hun spelpersonage zou moeten aangeven of Japanse rollenspellen waar je eerder toeschouwer dan deelnemer bent in een lineair avontuur, zal de wereld van Oblivion wel degelijk op jouw persoonlijkheid reageren. Personages zullen naar je gezondheid informeren als je ziek bent. Ze zullen je binnehalen als een held wanneer je hun dorp van een dreiging bevrijdt hebt, ze zullen schuw zijn wanneer je ze met een wapen in de hand benadert en ze zullen vrijwel altijd luid roepend de stadswacht roepen als ze je betrappen op diefstal. Waar is de wc?
Hoe geloofwaardiger een game echter is, hoe geloofwaardiger jij het wil hebben en het is een feit dat de AI in Oblivion niet altijd van de beste is. Je kan in iemands huis inbreken en de bewoner vervolgens wakker maken voor een gesprek. Ze zullen netjes met je converseren maar dat belet het game er niet van om toch de stadswacht op je af te sturen. Soms vecht je zij aan zij met computergestuurde bondgenoten, maar hoewel deze jongens best sympathiek overkomen lijken het meestal kamikazes met geen enkel gevoel voor lijfsbehoud. Je bent ook niet in staat om sloten open te breken (waarschijnlijk om het lock-picking aan te moedigen) en je vindt in deze voor de rest heel realistisch weergegeven wereld ook geen enkel toilet. Dat neemt echter niet weg dat zelfs de dingen die niet altijd realistisch zijn best amusant kunnen zijn. Het staat je werkelijk vrij om alles uit te proberen. Waarom niet eens zien wat er gebeurt als je de zakken van de Graaf van Skingrad wil rollen terwijl hij temidden van zijn zwaarbewapend escorte staat? Je kan altijd een opgeslagen game terug inladen als het allemaal wat problematisch wordt. Er rekening mee houdend dat dit spel zoveel mogelijkheden biedt, is het verrassend moelijk om ergens een grote fout te vinden. Het inventory systeem had wat gestroomlijner gemogen en het feit dat een personage maar niet zo erg veel spul bij zich kan dragen zonder dat het zijn bewegingsvrijheid begint te beperken, zijn slechts details. Technisch gezien krijg je op de Xbox360 versie een heel mooi game tegen een vlotte framerate dat er nog eens extra verbluffend uitziet op een high definition scherm. Eigenaars van een razendsnelle en robuuste pc krijgen zo mogelijk nog een mooier schouwspel, maar dan heb je wel een killer van een grafische kaart nodig en minstens één gigabyte ram. De framerate krijgt het enkel moelijk wanneer er vele personages tegelijkertijd op je scherm getoverd moeten worden en het is waarschijnlijk daarom dat de steden niet zo dichtbevolkt lijken dan je dat zou verwachten. De controles doen het in beide versies even goed met kleine voor- en nadelen voor elk platform en ook de laadtijden (frequent maar kort) halen je nooit lang uit de onderdompeling. De pc gamers krijgt een toolset om zelf hun eigen inhoud aan het game toe te voegen en voor beide versies staat de deur open voor extra, later te downloaden materiaal. Alleen...
Het geweldige aan Oblivion is hoe goed het is en hoeveel er te doen valt. Ongeveer alles wat er voorheen ooit in een rollenspelgame geprobeert is, vind je hier terug en is beter, dieper en mooier uitgewerkt. Alleen de multiplayer ontbreekt. Van de kwaliteit van het verhaal, over de interactie met de wereld en zijn bewoners tot het kleinste detail of minigame, de manier waarop pijlen in hun doelwit steken, de mogelijkheid om uiteindelijk zelfs je eigen spreuken samen te stellen, het combat- en queeste systeem, alles werkt zoals je dat mag verwachten en beter

ADVERTEERDER:
Naam: Movie-Outlet
Tel: 0682357517
Website: http://redirect.advertentieplanet.nl/4698182/ko

Deel deze advertentie met:
|